KAFESTEKİ SİNCAP
Bu içerik 09 Eylül 2015 14:47 tarihinde eklendi ve 1.277 kez okundu

Düşünür ve yazar Der Jude Dergisinde bir hikaye okur. Okumadan önce derin bir oh çeker; kendini beğenmişlik nöbetlerinden kurtulduğu, küçük bir ara verdiği için…

 Dergi kafeste oradan oraya dönüp duran sincabı anlatır;

“ Kafeste bir sincap gibi! Devinimdeki mutluluk, darlıktaki umutsuzluk, diretmedeki kaçıklık, dıştaki huzur karşısında perişanlık duygusu… Bütün bunlar gerek bir arada, gerek nöbetleşe varlığını sürdürecek, hatta o kepaze son gelip çattığı zaman bile farklı olmayacak durum.”

 Özgürlüğü sadece yalnız, sorumsuz yaşama, sorumluluktan kaçma gibi görenlerin yaşadığı bıkkınlığı, dibe vurmayı anlatmaya gerek yok. Çevremizde bolca; mirasyedi, köşe dönücü mutsuz, derbeder budala dolu… Özgürlüğün irade ve sürekli öğrenip yenilenme ile birlikte dönüşüm olduğunu hiçbir okul öğretmiyor bugün. O yüzden, çırpınan göçler; oradan oraya savrulan insanlar ve insanlık…

 Suriyelileri ibretle izliyorum. Doğdukları yerden kaçışları ürkütücü bir hal almış durumda. Tıpkı kendi şehrimin köylerinin hızla şehirli olacağız diye varını yoğunu bırakıp, bugün uyar dünyanın tekrar dirilttiği organik yaşamlardan kaçıp, şehirlerin kenar mahallelerine, şehir ve beton yığınlarına teslim oluşunu; ibretsel bir sessizlik içinde bakıyorum.

 Ya da boşalan doğu, güney bölgelerimiz… Yığınlar içindeki batı bölgelerin emniyet, sosyal, kültürel çığlıkları; sanki sağırlar zamanı-çağı içine düşmüşüz; 21. yüzyıl bu çağın başlangıç zamanı gibi…

 Kafesteki sincabın çaresizliğini görüp kendimizi özgür hissetmenin yanlı tarafında esir olduğumuzu bilmemek; hazin bir insanlık ağıtını, pop kültürü gibi dinlemek; çaresizliğin, yetersizliğin TA KENDİSİ değil de nedir?

 Sınırlı sayıda çalışanın, kazanç kapısının, öğretinin, sorgulamanın olduğu, başarı ve zekânın “köşeyi dönme” dön de nasıl dönersen dön mantığıyla neredeyse tüm ömür boyunca “HEMŞHERİ” ve TANIDIK” arama peşinde koştuğumuz güya adına özgürlük, kent yaşamı dediğimiz insanlık biçimlenmeleri…

 Ne Suriyelilere, ne çok hızla göç eden köylülere, ne de doğudan, doğdukları bin yıllık medeniyet zenginliklerinden kaçan insanlara üzülelim. Çaresiz üzülmeleri hiçbir şeye yaramıyor. İlk önce kendimizi sincaba benzeyen durumumuzu kurtarmamız gerekiyor…

 Düşünürün kafesteki sincap hikâyesi bir toplumun kurtuluşu kadar önemli olsa da, toplum bireylerden oluştuğunu düşünürsek; kendimizi, yani “ben” kurtarmalı bakarken sincabın çırpınışlarına.

 Darlığın umutsuzluğu, direnmenin kaçıklığı yaşanırken toplumun sağlıklı oluşu Y ve Z Kuşaklarının merhameti, şefkati, vefası ve uluslar arası başarısı beklenir mi? Düşünmeli tıpkı sincap gibi; devinimin mutluluğunu içerken; sadece rakı bardağını kaldırıp “şerefe” , ‘yarasın” demeyi ezbere bilirken; çay, su, kahve bardaklarının kıymetini bilememek; devinimin çırpınışları, umutsuzluğu ve çaresizliği içinde var olduğumuzu sanmak; varlık adına ne büyük yanılgı dostlarım…

 

Yorumlar (0)

Diğer Makaleleri

Güven SERİN

ASSOSLU ÇOBAN

18 Ekim 2019 09:37 | Hit: 237

Güven SERİN Tüm Yazıları

Güven SERİN

KÖY OCAĞI

01 Temmuz 2019 15:11 | Hit: 380

Güven SERİN Tüm Yazıları

Güven SERİN

AMMAN AMMAN; OFF

14 Haziran 2019 09:43 | Hit: 448

Güven SERİN Tüm Yazıları

Güven SERİN

ESKİ ve YENİ BAYRAMLAR

08 Haziran 2019 12:55 | Hit: 521

Güven SERİN Tüm Yazıları

Güven SERİN

AŞİYAN’DA BİR ŞAİR ve ŞAİRLER

12 Aralık 2018 13:57 | Hit: 1.440

Güven SERİN Tüm Yazıları

Güven SERİN

ÇIPLAK DAĞDA BİR GECE

25 Kasım 2018 12:35 | Hit: 1.192

Güven SERİN Tüm Yazıları